22 mei 2022

Het is 6 jaar geleden dat ik de vestingloop voor het eerst liep. Het moment waarop ik aan mezelf bewees, ik kan 5 kilometer hardlopen. Ik eindigde als laatste en voelde me eerste. Ik had het gedaan. Het jaar erop, 2018, kon ik bijna niet lopen. Na de ingreep belande ik op de eerste hulp. Ik voelde alle energie uit mijn lijf gaan en had rust, laat mij maar sterven. Dat deed ik niet. Gered door lieve artsen en zusters. Wat volgde was een maand in het ziekenhuis, overleven. Bijna niet meer kunnen drinken en eten, geen kracht hebben om te lopen, drains, scans, afhankelijk zijn, bloedwaarden, infuus, alarm, koorts, ijsblokjes, angst en zoveel liefde. In 2019 stond ik weer samen met mijn vriendin aan de start van de vestingloop. Samen kwamen we over de finish, hand in hand. Net zoals ze naast me liep in het ziekenhuis met mijn infuuspaal in mijn pyama zonder bh. Gewoon samen lopen. In 2020 was er geen vestingloop, maar wel gewoon doorgaan met hardlopen. Ik liep alleen omdat mijn vriendin een blessure had. Toch bleef ik gewoon doorlopen. Luisteren naar wat ik tegen mezelf zeg. Iedere stap zelf zetten. Buiten in onze prairie en op en neer over onze brug. In 2021 waren er maar een beperkt aantal plaatsen om de 5 km te lopen. Afstand houden en vooral niet samen was het motto. Alex liep mee en eindigde als eerste van onze groep. Ik was laatste en genoot van de gesprekken onderwerg. Mensen die me aanmoedigden, de ehbo-dame die rustig mee fietste en vertelde. Gewoon doorgelopen in mijn eigen tempo. Vandaag is het 22 mei 2022 en ga ik weer samen met mijn vriendin en nog een vriendin de 5 km hardlopen. Voor het eerst ga ik hier staan en weet ik dat 5 km kan hardlopen. Mijn hoofd weet het nu, mijn lijf wist het al langer. Toch zijn de zenuwen er weer. Zo erg dat ik er bijna ziek van word en wil opgeven. Zo spannend, ja zo spannend vindt mijn hoofd het. Mijn lijf niet, die vindt het allemaal best. Lekker buiten hardlopen met allemaal mensen, muziek, vriendinnen en genieten van de omgeving. Mijn lijf doet dit gewoon, stap voor stap. Vandaag doen we het weer samen en daar ben ik heel dankbaar voor. Alleen kan het ook, maar samen is gewoon echt veel fijner!

Dit hardlopen is veel meer voor mij dan bezig zijn met mijn lijf. Het is een rode draad geworden die in verbinding staat met hoe ik naar mezelf en mijn lijf kijk. De manier waarop ik mezelf veroordeel en beloon. Voor het eerst ervaar ik dat ik veel meer kan dan ik denk. Mijn lijf heeft namelijk al de 10 km samen hardgelopen. Wanneer ik op mijn lijf vertrouw dan gebeuren er wonderen. Dan ervaar ik de verandering en hoeft mijn hoofd het niet zo druk te hebben met het resultaat of de gelopen tijd. Mijn lijf is er gewoon altijd voor mij. Steeds meer voel ik dat ik er voor mijn lijf wil zijn. Dat ik helder krijg wat heb ik hiervoor nodig om niet steeds in mijn hoofd te belanden. Dat ik doelen stel die mij dienen. Dat ik patronen aan het ontwikkelen ben die me helpen groeien hierin. Dat ik uit mijn hoofd stap en in mijn lijf. Dat maakt mij dankbaar voor iedere stap die ik mag zetten op deze aarde. Met alle online hulp die nu mijn pad kruist. Het online delen, lezen en schrijven. Nieuwe mensen met voor mij nieuwe verhalen en wijsheden. Daarom ben ik benieuwd naar alles wat ik nog ga beleven.

Nu op naar de nieuwe start!

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s