# 4 Dankbaar verhaal

Een wandeling maken, is een manier om naar het leven te kijken. Daarom is de camino de santiago de compostella tot op de dag van vandaag nog steeds populair. Het zit in ons om deze handeling te willen uitvoeren. Om bewust te willen ervaren dat je dan van A naar B komt. Dat hebben we nodig. Ook ik had vorige maand weer zo’n kriebel. Het begon met een stukje tekst in de flow die ik las in januari. Een pelgrim is de titel van het stukje en hierin vertellen ze over de walk of wisdom. Een pelgrimage van 136 kilometer in en om Nijmegen. Ik was direct enthousiast en bestelde de route. Deze kwam binnen en belande in de kast, tot 21 augustus. Op die bewuste ochtend besloot ik compleet onvoorbereid dat ik die dag gewoon een stuk ging lopen. 

Met de trein naar Nijmegen en we zijn vertrokken. Ik had geen doel of missie. Alleen lopen en de dingen op een rijtje zetten die waren gebeurd. Al wandelend leek me dat een goed idee. Natuurlijk miste ik heel veel bordjes van de route, heb ik uiteindelijk heel veel kilometers meer gelopen, maar ik heb wel iedere stap zelf gezet. Ik ben mensen tegen gekomen die net waren getrouwd waarbij dit hun honeymoon was. Een vrouw ontmoet die rechercheur is en me inspireerde met haar verhalen. Twee dames die een strakke planning hadden en niets aan het toeval over lieten en geen tijd hadden voor pauze. Mannen die vonden dat ik te langzaam liep. Enge bossen waar ik soms uren alleen doorheen liep. Honden die op je af kwamen rennen. Fluisteringen van de wind die ik opving. Indiase mensen die met alle koeien op de foto wilden. Heide die prachtig in bloei stond. Hellingen die mijn kuiten hebben laten pijn lijden. De angst om aangevallen te worden door enge mannen, die ik nergens ben tegengekomen. De regenponcho die aan de binnenkant toch ook echt zeiknat werd. Geluisterd naar wat ik toch allemaal tegen mezelf zeg op een dag. De hele route met het routeboekje in mijn hand gelopen en dan toch nog verkeerd lopen. En heel veel zwerfkeien gevonden met leuke tekeningen en wensen.

Uiteindelijk heb ik er 9 dagen over gedaan. Ik heb dagen alleen gelopen en dagen samen. Een dag van maar 5 kilometer en dagen van bijna 30 kilometer. Dat was het grootste cadeau van deze eigen-wijze wandeling, trouw zijn aan wat past bij mij en dat moment. Hiervoor hoef je dus niet naar Santiago. Je hoeft ook niet te wachten tot je een lange periode vakantie kunt opnemen. Sterker nog, je hoeft het helemaal niet te plannen. Je doet het gewoon wanneer het jouw tijd is en je voelt nu wil ik lopen. En dat kan iedere dag gewoon in Nederland. Want de tocht is echt prachtig.

Zo startte ik gisteren weer opnieuw met hardlopen. De buurman deed lullig en wat hij zei bleef lekker hangen. Ik raakte in een lekker destructief patroon verzeild en dacht honderd keer; ik kan het toch niet, stop maar, dit heeft geen zin. Tot ik twee andere dames tegen kwam die ook aan het hardlopen waren. Ik sprak ze aan en vroeg hoe het bij hun ging. Ze vroegen of ik misschien een keertje wilde meelopen. Ja! Dat wil ik voelde ik in heel mijn lijf. Spannend maar Ja! Ze gaven aan dat ze meestal 8 kilometer lopen. Ok, dacht ik, ik niet. Maar ik antwoorde trots, dat kan ik ook wel. En zo liep ik verder met deze gedachte. Wat resulteerde in een hardloopsessie van 9 kilometer. Waarbij ik op mijn snelst liep na pas 6 kilometer. Daarvoor moest ik dus wel eerst die 6 kilometer hardlopen om daar te belanden, in die flow.

De conclusie van dit dankbare verhaal:
Begin iedere dag opnieuw, ben dankbaar voor de richtingaanwijzers op je pad en loop stap voor stap!…..ook als het regent…de hele dag…:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s