#1 Dankbaar verhaal

Voor mij is een verhaal het onzichtbare zichtbaar ervaren door het te lezen en schrijven. Schrijven maakt me dankbaar en het op een later moment teruglezen ook. In het kader van dankbare verhalen deel ik hierbij een dankbaar verhaal dat ik heb ervaren. Ik neem je mee in een kano op de Dommel.

Het idee is vorig jaar ontstaan. Ik wil op een kano dobberen op het water en zo moeiteloos glijden langs prachtige plekken. Ik wil me mee laten voeren door de kracht van water en genieten. Een romantisch beeld wat ik maar niet uit mijn hoofd krijg. Ik ga actief op zoek naar medestanders omdat samen gewoon leuker is. We wonen dicht bij de Maas en Alex geeft aan dat het niet verstandig is vanwege de sterke stroming om voor deze optie te gaan. Brenda heeft vervolgens de perfecte oplossing want ondertussen is Teun, haar zoon, enthousiast. Yes; denk ik. Dit ga ik zo snel mogelijk regelen zodat ….. ja, gewoon niet uitstellen wat je vandaag kunt doen.

Uiteindelijk gaat Xander, mijn zoon, ook mee en zijn we met z’n drieën. We stappen in de bus die ons naar het vertrekpunt brengt. We krijgen een instructie en we zijn vol goede moed. Achterin de boot ben je voor 70% verantwoordelijk voor de kracht van het roeien en het sturen. Ik zit achterin. Xander heeft bepaald dat de andere 30% evenredig verdeeld worden over hem en Teun. Ok, we kunnen. Let’s go!

Het water staat hoog en de stroming is duidelijk aanwezig. We hoeven dus eigenlijk niet veel te doen. Maar we moeten wel goed sturen, lees ik. Dit sturen lijkt ogenschijnlijk simpel…maar dat is het niet voor mij. Als ik links peddel ga ik rechts en omgedraaid en daarnaast moet ik de twee mannen aansturen. Resultaat chaos in mijn hoofd en we gaan alle kanten op. Ik hoor mezelf zeggen; “Ik ben hier niet goed in.” Dit zeg ik op het moment dat we recht op de brandnetels afstevenen en Xander onder de bulten komt te zitten. We duiken en vloeken en duwen ons weg van de kant. Vervolgens belanden we achterstevoren en draaien we in een cirkel over de Dommel. Ook dit kan niet de bedoeling zijn. Ik hoor mezelf ondertussen als een kip zonder kop van alles roepen tegen de kinderen. We zijn een zootje ongeregeld en stevenen weer af op een bosje vol met takken, gelukkig zonder prikkers of netels dit keer. 

Ondertussen begint bij mij ook het lampje te branden dat ik op mijn plek moet gaan zitten, mijn verantwoordelijkheid moet nemen en moet vertrouwen op de stroming. Het beeld van “De Fontein” de stroming van het leven en je unieke plek komt als een aha-moment bij me op. Zolang ik blijf zeggen dat ik het niet kan, gaan die twee kinderen ook niet meewerken. Voor de tocht staat 2 uur en ik geloof dat we in het laatste half uur onze draai hebben gevonden. We zijn stil en kijken naar het water, naar takken, bosjes die we niet willen raken. En we denken nu al dankbaar aan het moment wanneer het klaar is en we droog uit onze kano stappen. Ik ervaar heel bewust hoe ik mezelf tegenwerk en hiermee de stroming ondermijn en de invloed die dit heeft op mijn omgeving. Ik ben dan ook kapot als we uiteindelijk droog en nog helemaal heel, met een paar schaafwonden en builen, weer op de kant staan. 

Mijn romantische idee van een kanotocht is hierbij uiteen gevallen. Wel heb ik in het laaste half uur genoten van de twee mannen samen met mij in een kano. Een kano die vanzelf over het water glijdt en je alles laat zien, als je maar goed stuurt en tijdig reageert. Dit maakt deze ervaring voor mij een dankbaar verhaal ik opsla in mijn hart.

ps. 1 Ik heb nog meer ideeën en ben altijd op zoek naar slachtoffers;) De uitkomst voor de kinderen na deze tocht is dat we allemaal een eigen kano willen bij onze volgende kanotocht en dat ze het niet hadden willen missen.

ps. 2 Deze natuurfoto heeft Xander gemaakt. Want we hebben de natuur regelmatig van zo dichtbij gezien. Toen ik na deze tocht in bad zat kwam ik nog diverse blaadjes tegen…..

Wat zeg jij tegen jezelf wat niet dienend is?

“Het enige wat er mis met me was,
was mijn overtuiging dat er iets mis met me was.
Ik stopte om te proberen mezelfonder controle te houden
en ik begon mezelf te vertrouwen”; van Glennon Doyle.

 

2 gedachten over “#1 Dankbaar verhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s