Voor Xander en Anna van jullie mama

Waarom weet ik zeker dat er meer bestaat tussen hemel en aarde? Ik weet dit zeker omdat ik jullie iedere dag zie. Jullie zijn het bewijs dat er meer bestaat tussen hemel en aarden. Jullie zijn de hemel op aarde! Ik leg het aan jullie uit.

Toen jullie papa en ik elkaar leerden kennen wisten wij al heel snel dat wij heel graag samen kinderen wilden. Wij hadden het in die tijd heel druk met oefenen hiervoor. Op een dag besloten wij samen naar Frankrijk te willen verhuizen. We wilden heel graag samen op avontuur en werden beheerders van een camping in Zuid-Frankrijk. Ook hier oefenden wij veel om kinderen te krijgen. Maar er verandere iets. We waren heel erg gestresst door het werk op de camping dat altijd maar door ging. We vonden elkaar minder leuk worden. Ik kreeg heel veel last van heimwee en toen onze kat Pupke dood ging wist ik het zeker…Ik wil terug naar huis, naar Nederland. Ook omdat ik voelde dat ik op deze plek geen kinderen wilde groot brengen. Papa was toen heel boos en wilde eigenlijk niet naar Nederland. Maar hij wist ook in zijn hart dat we hier geen kinderen konden krijgen en grootbrengen.

We vertrokken samen terug naar Nederland. Er kwam een donkere wolk over ons heen. We waren verdrietig dat het niet was gelukt om in Frankrijk te wonen en omdat we jullie nog steeds niet in onze handen konden houden. We moesten toegeven dat we veel oefenden, maar dat het niet lukte om kinderen te krijgen. We vermoeden dat er iets niet goed was. We gingen naar het ziekenhuis en al snel ontdekte we dat jullie geweldige papa heel weinig zaadjes heeft die een kindje kunnen maken met mijn eitjes. Papa is vroeger geopereerd aan zijn balzakken en dat heeft er voor gezorgd dat er zo weinig zaadjes zijn. De dokter in het ziekenhuis zei tegen ons na een lang traject van onderzoeken; Jullie hebben nihil kans om kinderen te krijgen. Maar ik voelde op dat moment jullie roepen vanuit de hemel. En ik wist op dat moment zeker “lieve dokter jij hebt het mis”. Ik informeerde naar de mogelijkheden om met hulp van het ziekenhuis kinderen te krijgen. Hij gaf aan dat we dit konden proberen. Ze noemen dit ICSI is ons geval. Want er zijn nog tal van andere trajecten die mensen helpen als kinderen krijgen niet vanzelf gaat.

Wat betekent ICSI nu precies. Dit houdt in dat ik extra eicellen die in mijn baarmoeder zitten ga laten groeien. Dit moet ik doen met behulp van kleine prikjes die ik mezelf dan moet geven. Hiervan krijg ik heel veel eicellen en worden ze heel groot. Het lijkt dan net op een druiventros in mijn buik. Het is heel spannend en komt heel precies. Want wanneer de eitjes klaar zijn dan worden ze uit mijn baarmoeder gehaald met een punctie. Een punctie houdt in dat de dokter een naald in mijn baarmoeder prikt en deze naald zuigt de eicellen uit mijn baarmoeder. Vervolgens worden deze in buisjes opgevangen en op de buik van papa geplakt, zo blijven ze lekker warm. Papa mag dan vervolgens naar een ander ziekenhuis rijden waar hij deze buisjes afgeeft aan een andere dokter. Papa mag dan ook zijn zaadjes afgeven. Deze gaan ook in een buisje. Daarna is er een speciale mengdokter die de buisjes van mij met eitjes en de buisjes van papa met zaadjes bij elkaar brengt onder een microscoop. Ze stoppen dan de zaadjes van papa in mijn eitjes. Dit noemen we cryo’s. Deze cryo’s gaan vervolgens in een speciale diepvries en dan moeten ze wennen aan elkaar. Zo dat is even genoeg technische informatie. Ik ga verder naar het moment dat de dokter zij dat we alleen met hulp van het ziekenhuis zwanger konden worden.

Op dat moment wist ik dus zeker dat jullie op aarde zouden komen. Alleen wist ik ook dat dit spannend zou worden. Ik was van zoveel dingen afhankelijk. En het leuke gedeelte van samen oefenen met papa was over. We moesten nu serieus oefenen met hulp van het ziekenhuis. We waren allebei heel verdrietig en boos want waarom konden we niet gewoon kinderen krijgen. Papa was heel onzeker en boos of zichzelf want hij gaf zichzelf de schuld. Terwijl hij hier ook helemaal niets aan kon doen toen hij nog kind was. Het was echte een donkere wolk tijd. We besloten het te gaan proberen ons eerste ICSI traject. Want we mochten het 3 keer proberen van het ziekenhuis. De eerste keer was heel spannend. Prikken vind ik namelijk doodeng. En nu moest ik dit iedere dag doen. Ik voelde me niet goed en toen bleek dat mijn eicellen niet bruikbaar waren, ze waren te groot gegroeid en het was dus allemaal voor niets geweest………Ik voelde me net fokvee…Een dier dat alleen maar wordt gebruikt om kinderen mee te maken. Ik voelde me geen echte vrouw en mens. Ik was intens verdrietig en ik besloot op dat moment dat ik zo geen kinderen wilde. Ook papa was enorm verdrietig en boos. Ik besloot onze wens los te laten en bij papa te blijven ook al zou dit betekenen dat wij geen kinderen kregen. Want ik kan me niet voorstellen zonder jullie papa te leven en niet met hem kinderen te krijgen. De donkere wolk was heel donker. We zagen overal om ons heen mensen die kinderen kregen. Het was donker bij ons, heel donker.

Het werd lente in april 2009. Ik werd wakker op een dag en ik voelde hoe je tegen me praatte Xander. Je zei; Ga nu naar het ziekenhuis ik wil geboren worden”. Ik luisterde, ik heb geen seconde getwijfeld. Ik belde het ziekenhuis en mocht komen om weer te beginnen met de spuitjes. Deze keer ging het goed en kreeg ik ook een punctie. Papa hield heel lief mijn hand vast, want het deed pijn. Papa nam mijn eitjes mee op zijn buik naar het ziekenhuis in Tilburg. Daar deden ze zijn zaadjes er bij. En toen was het wachten. Wachten. Wachten. Na ongeveer een week kregen we bericht dat we 11 goede cryo’s hadden, waarvan 5 in uitstekende kwaliteit. We mochten terug naar het ziekenhuis in Tilburg om jou Xander op te halen. Ik moest gaan liggen en ze plaatsen jou heel liefdevol in mijn baarmoeder, jouw eerste huis op aarde, terug. Het licht en de liefde van Maria waren in de kamer aanwezig, ze was voelbaar. Daar zat je dan in mijn baarmoeder. Ik wist het zeker jij ging over 9 maanden geboren worden. Ik vertelde het aan iedereen. Ik ben zwanger. Toen alle tests positief waren verdween onze donkere wolk als sneeuw voor de zon. De lucht was weer lichter voor ons. Ik was wel heel veel misselijk en ik vond het zo spannend om zwanger van jou te zijn, ik heb er een boek vol over geschreven. Dit kun je lezen als je later heel groot bent. Na 9 maanden was je klaar en kon je geboren worden. Maar ik kon je niet loslaten ik had namelijk zo hard geprobeerd je vast te houden. Daarom kreeg ik gelukkig hulp van het ziekenhuis met een spoed keizersnede want je wilde er uit. Je wilde huilen, leven op deze aarde. Je papa heeft deze eerste uren heel goed voor je gezorgd want ik was te moe om voor je te zorgen. Ik was op. Daarom heb jij zo’n geweldige papa. Want hij was er nu voor jou op deze aarde.

Maar jij Anna, wat zei jij tegen mij in mei 2002. Want wat gebeurde er met de andere overgebleven cryo’s. Deze werden in de speciale bewaardiepvries gezet. We kregen nadat Xander was geboren een contract thuis dat we moesten tekenen dat we deze lieve cryo’s wilden bewaren. Maar ik wist op dat moment zeker dit nooit meer. In bevallen ben ik namelijk niet goed en het doet echt heel erg zeer. Maar toch eigenwijs en krachtig als je bent Anna. Jij riep mij op een ochtend in mei 2020 wakker en zei hetzelfde als je broer; Nu, mama, ik wil nu geboren worden. Ga naar het ziekenhuis”. Ik twijfelde weer geen moment, maar vertelde het wel even tegen je vader. Hij vond het heel spannend. Maar daar gingen we weer op naar het ziekenhuis. Dit keer was het anders want jij Anna stond al klaar in diepvries. Ik hoefde je dus alleen maar op te halen om in mijn huisje, mijn baarmoeder, te laten zetten. Ja, zo simpel ging het. We gingen het ziekenhuis in de dokter zette je netjes liefdevol in mijn baarmoeder en ik wist weer zeker dat ik zwanger was. Ik wilde al meteen kleren kopen voor je. Je kwam er aan. Je bent dus eigenlijk op dezelfde dag als je broer gemaakt. Maar jij hebt gewoon even twee jaar in de diepvries gewacht tot ik er weer klaar voor was om moeder te worden van jou.

Ook tijdens jouw zwangerschap was ik veel ziek. Veel vrouwen komen aan tijdens hun zwangerschap ik viel af. Jullie doen iets bijzonders met mij. Ik had al vrij snel besloten dat jij ook via een keizersnede geboren zou worden. Ook de lieve dokter vond dit een goed idee. Deze keizersnede stond gepland op 7 maart 2003. Maar jij besloot dat het 6 moest worden. Op 6 maart kreeg ik weeen een spoedkeizersnede volgde. Het was prachtig. Ik heb alles gevoeld en hoorde je huilen. Wonder 2, jij lieve Anna, was geboren. Dus daarom weet ik zeker dat er meer bestaat tussen hemel en aarde. Jullie zijn mijn levende bewijs en daar ben ik de hemel en aarde dankbaar voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s