We zijn 3 jaar verder

Drie jaar verder voelt als een nieuw begin. Als een nieuwe ronde. Voor het eerst sinds 3 jaar ben ik in gewicht aangekomen in plaats van afgevallen. Dat hoort er bij maar maakt mij enorm zenuwachtig. Want wat als….! Het heeft me geïnspireerd om op zoek te gaan naar nieuwe antwoorden en inzichten. Daarom heb ik de online training “leven met een maagverkleining” van Floor van der Steen gevolgd. Deze training is echt een aanrader om het eens van een andere kant te bekijken. Ik heb veel nieuwe inzichten opgedaan. Onder andere ook door de tip van het boek Vet belangrijk van Mariette Boon. Ik ben heel dankbaar voor dit boek. Het heeft me net als de training nieuwe vragen gegeven. Ik ben er achter gekomen dat het niet eens zo zeer om mijn antwoorden gaat maar om de ruimte die de vragen me hebben gegeven.

Wat waren mijn verwachtingen van de operatie?

Mijn verwachtingen waren dat ik 70 kg zou gaan wegen en dat ik eindelijk de rust zou vinden na deze ingreep als het aankomt op mijn gewicht. Mijn verwachting was niet dat ik bij de 2% zou horen waarbij het misgaat en bijna was overleden aan de operatie.

Wat is mijn zelfbeeld op dit moment?

Mijn zelfbeeld op dit moment geef ik een 8. Ik voel en zie mijn kracht. Ik leef mijn leven en ben daar trots op.

Hoe zit het met mijn zelfvertrouwen?

Mijn zelfvertrouwen geef ik ook een 8. Ik merk dat ik steeds flexibeler word in mijn gedachten. Ik ervaar steeds meer ruimte om te zijn wie ik ben. Dat maakt me zelfzeker.

Neem ik mijn plek in en bewaak ik mijn grenzen?

Nee, niet altijd. Beide kosten me moeite en ik wil deze onbewuste patronen, bewust veranderen. Ik wil het onzichtbare zichtbaar maken voor mezelf.

Doe ik waar ik blij van word?

Ja!

Wat zou ik ervaren als ik nog meer afval?

Dat ik letterlijk lichter door het leven ga. Dat hardlopen makkelijker gaat.

Wat heb ik er voor over?

Ik heb hier veel voor over. Ik wil experimenteren met verschillende inzichten en mogelijkheden.

Ben ik tevreden met het resultaat?

Nee. Ik had gehoopt meer gewicht te verliezen. Ik vind het schokkend om dit zo op te schrijven. Eerlijk naar mezelf maar schokkend. Dit voelt voor mij als een nieuwe uitnodiging om opnieuw te gaan kijken naar nu en wat heb ik hierin nog te leren en transformeren.

En verder?

We zijn een ijzer infuus rijker. Nooit gedacht dat ik me zo goed kon voelen na een shot van ijzer. Wat heeft mijn lijf dit gemist. Ondertussen weeg ik 92 kilo en dat is helemaal goed volgens de maatstaven van het ziekenhuis. Ik volg de curve zoals ze dat zo mooi zeggen. Ook gaat het hardlopen steeds beter. Mijn mevrouw van de hardloopapp zei het pas echt: ” 1 kilometer in 5.39 minuten”. Ok, ik had zwaar de wind in mijn rug maar dit had in nog niet eerder meegemaakt. Het voelde echt als vliegen in de wind zo licht als een veertje.

De hardloopfeiten op een rijtje:

2017 – 120 kg en 46 minuten over 5 kilometer

2018 – meer dood dan levend en blij met iedere stap die ik zette

2019 – 90 kg en 39.5 minuten over 5 kilometer

2020 – 87 kg en tussen de 34.27 en 38 minuten over 5 kilometer

2021 – 92 kg en en nog steeds tussen de 34 en 38 minuten over 5 kilometer. En een PR van 5.39 minuten over een kilometer.

De vestingloop is dit jaar anders en ik ga samen met Alex en nog 28 anderen op 12 juni om 8.00 uur starten voor de 5 km. Ik ben benieuwd. Want ook hierin merk ik dat ik op zoek ben naar een nieuwe uitdaging. Ik wil geen 10 km hardlopen want daar word ik niet blij van. Ik denk er over om te gaan voor het leren van de hoofdstand in yoga. Dit ziet er voor mij zo moeilijk en onlogisch uit dat ik het alleen daarom al zou willen proberen. Het idee is al een paar keer teruggekomen en dan weet ik daar moet ik iets mee.

Ik ben bezig met het schrijven van een kinderboek over overgewicht. Dit is een bijzonder proces. Ik heb het nu al 5 keer helemaal herschreven. Maar de strekking blijft hetzelfde. Het vraagt anders kijken. Zo kom ik in dit proces in gesprek met mijn innerlijk kind. Onze dochter is nu 8 en onze zoon 11 zij zijn beide prachtige spiegels voor mij. Ik ben dankbaar dat ik hun moeder mag zijn. Ze inspireren mij iedere dag weer met hun eigen wijsheid.

Wat ik me nu naar 3 jaar heel goed besef is de keuze die ik iedere seconde van mijn leven heb. Daarnaast ervaar ik ook steeds meer de kracht van wachten en geduld. De reis met mijn lijf is dus nog lang niet klaar. En ik blijf op mijn reis de juiste richtingaanwijzers tegenkomen en deze volg ik soms meteen en anders over een tijdje. Ik vertrouw hierin op mijn leven als kompas en mijn eigen ritme. Mijn mantra in het ziekenhuis was “Langzaam moeiteloos genieten”, ik ben er goed in geworden na 3 jaar.

Wat voedt mij?

Mijn antwoord is mijn leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s