Het zal nooit goed genoeg zijn

Zitten op mijn plek. Ik wil er van af. Van mijn plek. Continue er op en er af. Ik ben er en ik ben er niet. Ik wil mezelf laten zien en toch ook weer niet. Nadenken, uren nadenken. Cirkels en nog meer cirkels. Ze praat echt met me, maar ik wil niet luisteren. Ze is mijn kleine ik en de nu-ik wil niet luisteren. Ik ben als een tweejarige zo enorm recalcitrant obstinaat. Wat ze zegt is; “ik wil niet langer mezelf hoeven aanpassen aan wat andere mensen denken dat goed voor mij is. Of wat andere mensen hebben bedacht dat de norm is”. Ik ben klaar met “het moet zo” en “zo als jij het doet is het niet goed”. “Wil je er bij horen dan pas jij je maar aan” en “wat jij nodig hebt doet er niet toe”, je moet luisteren. Ik kan er zachtheid en vertrouwen tegenaan gooien maar dat werkt alleen maar als olie op het vuur.

Waarom wil mijn kinderboek over dik zijn niet geschreven worden. Het idee komt en dan gaat het weer. En iedere keer als ik het boek dicht sla, wil het na een tel weer open. Al minimaal vijf keer heb ik alles herschreven en steeds komen er weer woorden bij en gaan er weer net zoveel af. Het is een proces dat ik nog niet eerder zo heb ervaren. Het begon als een idee en al snel kwam het verhaal voor mijn dochter. Ze heeft haar verhaal gekregen voor haar 8ste verjaardag. Haar eigen verhaal en boek. Maar nu gaat het verder en gaat het om mijn eigen kleine ik. Wat wil je vertellen? Ik zal luisteren. Maar eigenlijk ook weer niet. Want ik vind dat jij je aanstelt en lastig bent. Ik heb last van je. Je doet altijd zo moeilijk. Je wil altijd iets anders dan wat normaal is.

Ik neem je zelfvertouwen mee als je groter wordt en geef het aan de ander om te bepalen wat goed voor je is. Ik ga zo hard mijn best doen om het goed te doen en dan nog is het slecht. Dan ga ik nog meer mijn best doen en nog meer tot ik jou zal overtuigen dat ik echt mijn best heb gedaan maar ik zo niet ben. Ik zal op zoek gaan naar de bevestiging dat het nooit goed genoeg zal zijn. Dus die krijg ik, keer op keer. Niet van de ander maar van mezelf.

Dus blijf ik proberen te luisteren op mijn plek en blijf ik zitten ook al doet het zeer. Ook al schaam ik me voor wie ik echt ben, niet normaal maar anders. En ik weet dat het moment steeds dichterbij komt dat ik tegen mezelf zeg; “ik ben nu”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s