Het verhaal van de kraamverzorgster

Een verhaal dat ik heb opgeschreven voor de kraamverzorgster van het jaar!

Twee jaar geleden wist ik het. Het kruiste mijn pad op het juiste moment. Ik word kraamverzorgster. Ik ga leren en werken tegelijk. Het is iets wat ik al heel lang wilde doen. En nu is het mijn moment. Meteen werd ik aangenomen. Ik mocht meteen mee naar gezinnen om te zien en ervaren wat het is. Wat een ervaring en voor mij nieuwe wereld. Daarnaast moest ik leren. Hard leren voor allerlei vakken. Ook thuis ging alles door en we moesten onze nieuwe draai vinden. Van altijd thuis naar moeder die vaak een aantal dagen van huis is op tijden dat ze misschien thuis wel extra aandacht nodig hadden. Maar samen als gezin doen wij dit. Zij zorgen er voor dat ik dit kan doen voor andere gezinnen. En toen kwam ook corona in dit beroep langs. Een tijd waarin blijdschap bij de geboorte van een kind werd overschaduwd door angst en afzondering. Niet de mensen mogen ontvangen in je kraamtijd die je het meest dierbaar zijn. Nieuwe regels die maken dat er absurd belachelijke situaties ontstaan. Situaties waarin ik dankbaar ben voor de rol die ik hierin mocht spelen om goede zorg te mogen geven in deze belangrijke eerste dagen van een baby, moeder en gezin. Soms stond ik alleen en moest ik vertrouwen op mezelf. Dat gaf me soms angst, doe ik het wel goed. En nu heb ik mijn diploma op zak en ben ik volwaardig kraamverzorgster en ben ik trots dat ik dit beroep mag uitvoeren. Ben ik trots dat ik mag vertrouwen op mijn eigen wijsheid en onderbuik gevoel als ik mag helpen in de kraamtijd van een nieuw gezin. Als ik dan van zo dichtbij mag zien dat een baby met een apgar score 2 op begint te krabbelen en aankomt in gewicht. Maar ook als ik zie dat een moeder geen prikkels kan verdragen en ik niet dichtbij mag komen. Dat ik op dit soort momenten vragen durf te stellen aan de man of er hulp is als ik weg ben. Dat hij haar goed in de gaten moet houden. Dat het geen vanzelfsprekendheid is dat dit bij iedereen een roze wolk is deze periode. En dat het ook voor de vaders een trauma kan zijn om hun vrouw te zien lijden tijdens een heftige bevalling. Dan rijd ik naar huis en vind ik het moeilijk om het los te laten. En moet ik er op vertrouwen dat het linksom of rechtsom goed komt met het gezin. Dan vertrouw ik op de liefde die ik zie bij de moeder voor haar kind. Deze liefde is zo sterk en vindt altijd zijn weg. Het is het mooiste beroep van de wereld. En ik wil geen verhaal missen. Verhalen die vragen om gedeeld te worden. Zodat we verbonden blijven en van elkaar leren en elkaar inspireren je eigen pad te volgen in het leven.

ps. ik had vandaag geen zin in alinea’s. Het hoort gewoon allemaal bij elkaar als één lange zin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s