Mijn Jules moment

Tijdens het kijken naar de Ted Talk van Margo de Kock liepen de tranen over mijn wangen. Dit is waarom we hier op aarde zijn om ons te herinneren dat wij zelf het verschil maken in het leven van de ander en vice versa. Er zijn in dit leven zoveel richtingaanwijzers. En er zijn van deze cruciale Jules momenten die er voor zorgen dat we ons herinneren waarom we hier zijn. Het leven is om mee samen te werken en het zal altijd van ons vragen om ons deze taak hier op aarde, die iedereen heeft, te herinneren en te leven. Want wat heb je aan een Jules moment als je er niets mee doet. Wat is het leven als je het niet doet. Om eerlijk te zijn heb ik me tot aan de bewuste operatie in 2018 niet zoveel herinnerd van deze taak hier op aarde. Ik leefde mijn leven en het was goed. Ik had vooral veel onbewuste Jules momenten en luister en leef hier iedere dag na. Maar op werkgebied was ik nog steeds zoekende. Ik was op zoek, maar wat ik wilde vinden was ook op zoek naar mij dus liepen we voor mijn gevoel rondjes achter elkaar aan. Het vroeg van mij dat ik ging stil staan om opnieuw te kijken en me mijn Jules te herinneren.

Nou is Jules mijn overbuurjongen en wij hebben een bijzondere klik. Iedere keer als ik naar Jules kijk zie ik zijn kracht en licht, hij is bijzonder. En dit heb ik eigenlijk altijd bij kinderen, daarom zijn kinderen mijn Jules. Daarom wilde ik vroeger mijn eigen camping in Frankrijk beginnen. Samen spelen met alle kinderen, niets moet alles mag. Samen ontdekken, reizen, vreemde talen spreken. Echt leven voor mij. Dus vertaalde ik dit naar ik wil campingeigenaar worden als beroep…Slecht idee. Want dit beroep is het tegenovergestelde van wat ik wilde ervaren in mijn taak hier op aarde. En daar moest ik vaak voor op mijn bek gaan. Zelfs ben ik geëmigreerd naar Frankrijk om camping beheerder te zijn om daarna weer terug te komen naar Nederland.

Maar dit zorgde niet dat ik stop met deze quest die mijn leven heet. Want ook al wist ik niet hoe dit er als beroep uitziet ik weet wel hoe het voelt. Mijn hart maakt hier een sprongetjes van geluk van iedere dag weer. Het maakt mij dankbaar voor mijn leven. Maar mijn Jules moment kwam toen ik een maand in het ziekenhuis lag. Daarom kwam het filmpje van Jules gisteren zo krachtig binnen. Ik werd in deze maand iedere keer door de gangen gereden in mijn bed voor onderzoeken. Ik kende ondertussen het hele ziekenhuis. Wat er iedere keer gebeurde als ik door de gangen werd gereden is dat ik de energie in de gangen letterlijk tegen me hoorde zeggen; “Als je straks uit het ziekenhuis bent kom je terug om onze verhalen op te schrijven. Jij gaat mensen laten herinneren dat ieder kind licht is en niet ziek”. Nu had ik in deze periode veel medicijnen tot mijn beschikking, maar het enige wat ik nam was paracetamol (waarvan nog steeds niemand kan verklaren waarom het werkt heb ik geleerd in het ziekenhuis) en daarvan is de bijwerking niet dat je gaat hallucineren. En ik ken de afdeling engel en lichtenergie ook al langer. Maar zo krachtig had ik het nog nooit gehoord. Eenmaal uit het ziekenhuis moest ik eerst zelf herstellen. Maar al snel had ik een afspraak met Mariette en zij vertaalde deze wens concreet samen met mij naar Nathaliesboekjes. Ga de verhalen van de kinderen in ziekenhuizen opschrijven zodat de ouders zich bewust zijn van hun licht en kracht. Want dat is wat ieder mens en vooral kin wil, zie mij zonder deze ziekte, zie wie ik echt ben. Ik heb op mijn Jules moment beloofd dat ik deze boodschap van het zachte licht met heel mijn hart zal uitdragen.

Nu zijn we 2 jaar verder en schrijf ik maar dichtbij de kinderen komen is nog niet gelukt. Want….ik weet het niet. Ik wil zo graag helpen maar het lijkt of ik iets over het hoofd zie. Want ouders zitten niet te wachten op iemand die komt schrijven als hun kind ziek in het ziekenhuis ligt. Ze denken dan vooral ga weg en laat me met rust. Dus ben ik nog steeds zoekende naar hoe ik dit verder vorm kan geven. En dat vraagt dat ik in mijn geval stil ga zitten en het opschrijf zodat het zichtbaar wordt. Zo ben ik dankbaar voor het wonder van het leven. Zo ben ik dankbaar dat hierdoor Zussenhart is ontstaan. En ben ik heel benieuwd wat ik allemaal nog meer ga ontdekken dankzij deze herinneringen van het hart. Dankjewel lieve Carla voor het delen van deze geweldige reminder!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s